Hoe vectoriseer je een logo?

Elke pixel van de bron is informatie die de vectorisatiemotor kan gebruiken, en een logo van een webpagina heeft er heel weinig. Besteed vóór het converteren twee minuten aan het zoeken naar een grotere versie: de favicon-map van de site van de klant, een oude PDF-factuur of presentatie (open hem en exporteer het logo op 300 dpi — het is misschien al vector), een gedrukte brochure die je kunt scannen, of de e-mailhandtekening van iemand die er al lang werkt.

Als een 200-pixel JPG echt alles is wat er bestaat, converteer hem dan toch, maar reken op opruimwerk. Op die grootte hebben de lettervormen geen scherpe randen meer om te vinden — elke rand is een verloop van twee of drie pixels — en de motor reproduceert die zachtheid trouw als licht bobbelige curven.

Een JPG heeft één extra probleem dat een PNG niet heeft: compressieartefacten. Het blokkerige randje rond hoogcontrastige randen is met het blote oog onzichtbaar en voor een randdetector zeer zichtbaar, die het leest als detail en het natrekt. Is je bron een JPG die op lage kwaliteit is opgeslagen, dan is die franje het grootste obstakel tussen jou en een strak resultaat.

Een logo in twee kleuren zou terug moeten komen als twee effen vullingen. Open het resultaat in Illustrator, Inkscape, Affinity of Figma en kijk hoeveel verschillende vormen het echt bevat. Deze ene controle vangt bijna elk probleem dat het vangen waard is: als een effen marineblauw woordmerk is aangekomen als elf vrijwel identieke blauwtinten, zat er compressieruis of een zachte schaduw in de bron, en alles daarna — herkleuren, separaties, de drukplaten van de drukker — wordt een gevecht.

Zit het aantal vullingen goed maar de waarde niet, dan is dat verwacht en makkelijk. De motor bemonstert wat er echt in het beeld zit, en dat is wat de JPG-compressie en het kleurprofiel van de screenshot achterlieten — de #003C71 van een merk komt terug als #023E70. Selecteer elke vulling en stel de echte hex- of Pantone-waarde met de hand in. Twee minuten, en het is het verschil tussen een logo dat bij de huisstijl past en eentje die er bijna bij past.

Getraceerde lettervormen zijn nooit zo goed als het echte lettertype. Ze zitten dichtbij — vaak dicht genoeg dat niemand het op een visitekaartje ziet — maar op reclamebordformaat is het verschil tussen een echte curve en een getraceerde benadering ervan precies waar het oog heen gaat. Stammen wiebelen op een fractie van een millimeter, eindstukken worden rond, en de spatiering staat bevroren op wat het bronbeeld had.

Identificeer dus het lettertype en zet de tekst goed neer. WhatTheFont, Font Squirrels Matcherator en Adobes eigen lettertypeherkenning noemen de meeste commerciële lettertypen bij een schone uitsnede. Vectoriseer daarna alleen het symbool of monogram, en zet het woordmerk ernaast in levende tekst — wat ook betekent dat het logo later op een andere grootte of letterafstand opnieuw gezet kan worden zonder iets over te doen.

Is het lettertype niet te herkennen, op maat gemaakt of zwaar aangepast, traceer dan ook de tekst en besteed daarna de tijd aan de twee of drie letters die het zwaarst meewegen. Niemand bekijkt een kleine 'n'; iedereen kijkt naar de hoofdletter.

SVG is wat je krijgt, en voor bijna elk gebruik is dat wat je wilt. Elke huidige designtool importeert het, browsers renderen het native, snijsoftware neemt het aan, en het is een tekstformaat dat je kunt openen en lezen als je ooit wilt weten wat er echt in het bestand zit.

Wat je niet krijgt is EPS, PDF, DXF of AI. Er is voor geen één ervan een converter in de pijplijn, en er een vragen wordt door de API geweigerd in plaats van geaccepteerd en later stilletjes te mislukken.

Dat is in precies één situatie relevant: een oudere zeefdruk- of signwerkplaats waarvan de RIP ouder is dan SVG en die expliciet om EPS vraagt. Open de SVG in Illustrator, Inkscape of Affinity en sla het gevraagde bestand op — het is één toetsaanslag op dezelfde paden, en het is een stap die jouw editor beter doet dan een conversiedienst.