วิธีเวกเตอร์ภาพร่างหรือลายเส้น

งานสแกนแบน 300 dpi ขึ้นไปให้แสงสม่ำเสมอ ไม่มีบิดเพอร์สเปกทีฟและไม่มีเงา ภาพถ่ายโทรศัพท์ให้ทั้งสามอย่าง บวกการไล่เฉดทั่วทั้งหน้าจากแสงที่คุณยืนอยู่ใต้ ถ้ามีแค่ภาพถ่าย อย่างน้อยถ่ายแบนใต้แสงกระจายแล้วแก้เพอร์สเปกทีฟทีหลัง

แล้วดันคอนทราสต์จนรอยเข้มชัดเจนว่าเข้มกว่ากระดาษแน่นอน ในทางปฏิบัติคือปรับเลเวลโดยดึงจุดขาวลงมาจนเกินโทนกระดาษสว่างสุดเล็กน้อย และดันจุดดำขึ้นจนต่ำกว่าหมึกเข้มสุดเล็กน้อย รอยดินสอจาง ๆ ที่เข้มกว่ากระดาษเพียงเล็กน้อยคือสาเหตุอันดับหนึ่งของการไล่เส้นเป็นจุดด่าง

ถ้าภาพเป็นลายเส้นล้วน ทำเป็นขาวดำสนิทไปเลย คุณเสียความละเอียดของโทน ซึ่งลายเส้นก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว แลกกับต้นฉบับที่ไม่มีความกำกวมเหลือเลย

เอนจินหาพื้นที่สีคล้ายกันแล้ววาดขอบของพวกมัน สำหรับเส้นดินสอ พื้นที่คือเส้นเข้มตัวมันเอง ผลลัพธ์จึงเป็นเส้นขอบของเส้นขีด — รูปทรงปิดยาวบางที่วิ่งตามทั้งสองข้างของเส้นคุณ นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการสำหรับพิมพ์ เติมสี และตัด

มันไม่ใช่เส้นกลาง ถ้าคุณต้องการเส้นทางเส้นเดี่ยว — สำหรับเครื่องพล็อตเตอร์ปากกา การสลัก หรือเส้นที่จะแต่งใหม่ด้วยน้ำหนักต่างกัน — นั่นเป็นปฏิบัติการอื่นชื่อการไล่เส้นเส้นกลาง และทางปกติคือโหมดไล่เส้นเส้นกลางของ Inkscape หลังได้ราสเตอร์ที่สะอาด

การสแกนสอดใส้ความสั่นบาง ๆ เข้าไปตามทุกขอบ: กริดสุ่มไม่ตรงแนวกับเส้นของคุณ เส้นขอบที่ไล่เส้นมาจึงก้าวเข้าออกเศษเสี้ยวพิกเซล ความเรียบเล็กน้อยเอาอาการนั้นออกได้หมดและเส้นอ่านออกตามตั้งใจ

มากเกินไปแล้วภาพเลิกเป็นของคุณ ความไม่สม่ำเสมอเล็ก ๆ ในเส้นโค้งลายมือคือสิ่งที่ทำให้มันดูเป็นลายมือ และภาพร่างที่เรียบสูงสุดมีความตาย ๆ ของคลิปอาร์ต ใน Lite ขึ้นไป ตัวควบคุมความเรียบเป็นมาตราส่วนสี่ขั้น; ระดับแรงเป็นค่าเริ่มต้นและคงมุมจริงไว้คม ส่วนสูงสุดมนทุกอย่างรวมมุมที่คุณตั้งใจไว้ด้วย

ฝุ่นทุกเม็ด ขอบฉีกทุกจุด เงาของเส้นร่างที่ลบไปแล้ว ล้วนเป็นรูปทรงในผลลัพธ์ การลบเม็ดรกร้อยเม็ดในโปรแกรมแก้ไขเวกเตอร์น่าเบื่อ; การทามันทิ้งด้วยแปรงขาวในราสเตอร์ใช้ไม่กี่วินาทีและน่าเชื่อถือกว่ามาก

ใส่ใจขอบของงานสแกนเป็นพิเศษ กระดาษน้อยมากที่วางแบนสนิท ขอบแผ่นจึงมักถูกไล่เส้นเป็นรูปทรงเงายาวบางที่ล้อมทุกอย่างไว้ ครอปเข้าด้านในขอบกระดาษแล้วปัญหาหายไป