Hoe vectoriseer je een kaart?

Dit is dertig seconden waard vóór al het andere. Gaat de kaart over een echte plek, dan dekt OpenStreetMap-data het, en echte vectordata exporteren uit QGIS geeft je iets categorisch beters dan welke trace dan ook: correcte topologie, echte attributen, lagen die iets betekenen. Een kaartbeeld traceren is alleen het juiste antwoord als de kaart zelf het artefact is — een historisch blad, een gestileerde illustratie, een situatieplan dat nergens anders bestaat.

Is dat het geval, dan geldt de rest van deze gids.

Een weg van één pixel breed heeft geen binnenkant. De motor vindt gebieden en tekent hun grenzen, en een lijn van één pixel is een grens met niets erin — hij verdwijnt of komt terug als rafelige draad. Het allerbeste wat je voor een kaart-trace kunt doen, is van een grotere bron vertrekken.

Is de kaart een scan, scan dan op 600 dpi in plaats van 300. Is het een screenshot, maak hem dan op een high-density scherm of op een zoomstand waar de dunne elementen minstens drie pixels breed zijn. De extra pixels kosten niets en zijn het verschil tussen zijstraten die overleven en zijstraten die verdwijnen.

Abonnementslimieten worden uitgedrukt in megapixels — 2 op Free, 3 op Lite, 5 op Pro en hoger — en een 600 dpi-scan van een A1-blad ligt daar ruim boven. Grotere bestanden schaalt de browser vóór het uploaden automatisch terug naar je limiet, maar dat terugschalen gooit precies het fijne detail weg waarvoor je scande. Snijd het blad dus in overlappende tegels, converteer ze een voor een en zet ze in je editor weer in elkaar.

Laat de tegels ongeveer een centimeter echte kaart overlappen. Ze daarna uitlijnen gaat veel makkelijker met gedeelde kenmerken om op te matchen dan met stootvoegen, en paden die een tegelgrens oversteken moeten toch met de hand opnieuw worden verbonden.

Water, parken, bebouwd gebied en wegklassen worden meestal onderscheiden door vullingskleur, en de trace levert één set vormen per unieke kleur op. Op vullingskleur selecteren in je editor en elke set naar zijn eigen laag verplaatsen is snel werk, en het is wat een vlakke trace iets maakt dat je kunt omstylen.

Dit werkt goed als de bron echt verschillende kleuren gebruikt en slecht als het dicht bij elkaar zijn — twee groentinten voor park en bos die 4% uiteenlopen smelten samen, of scheiden onvoorspelbaar langs hun grens. Waar jij de bron beheerst, vergroot daar de kleurafstand vóór het converteren.

Een stadskaart getraceerd op bruikbare resolutie kan tienduizenden knooppunten meedragen. Dat is geen gebrek — de informatie zit er echt in — maar het maakt een editor trager en een webpagina traag.

Snoei doelgericht in plaats van gelijkmatig. De kustlijn met 30% vereenvoudigen is meestal onzichtbaar; wegknooppunten met hetzelfde percentage vereenvoudigen breekt zichtbaar het netwerk. De meeste editors laten je een selectie vereenvoudigen, dus doe het laag voor laag.