Hoe vectoriseer je blauwdrukken en technische tekeningen?

Een tekening die één graad scheef is gescand, traceert één graad scheef, en daarna is er geen enkele rotatie die het herstelt — de fout is verdeeld over honderden onafhankelijke coördinaten en elke horizontale lijn in het bestand is nu licht diagonaal.

Draai het raster tot een bekend horizontaal element — een rand van het titelblok, een referentielijn — exact horizontaal ligt. De meeste scansoftware heeft een automatische scheefstandcorrectie die tot op een fractie van een graad komt; controleer die aan een lange lijn in plaats van hem te vertrouwen, want zo'n correctie kijkt naar de paginarand, en de paginarand staat niet altijd haaks op de tekening.

Blauwdrukken en lijntekeningen zijn van opzet binair: er is lijn, en er is achtergrond. Elk grijs in de scan is een artefact — papiertoon, vlekken, het blauw van een echte blauwdruk, de schaduw van een vouw — en elk beetje ervan is iets waar de motor een beslissing over moet nemen.

Binariseer het beeld naar puur zwart-wit vóór het converteren. Kies de drempel door naar de flauwste lijn te kijken die je echt nodig hebt: verdwijnt een maatlijn, dan is de drempel te agressief; begint het papier te spikkelen, dan is hij te gul. Dit goed krijgen is meer waard dan welke instelling in de converter dan ook.

De motor traceert de grens van donkere gebieden, dus een getekende lijn komt terug als lange dunne gesloten vorm die beide zijden volgt, niet als enkele streep door het midden. Voor bekijken, drukken, archiveren en annoteren is dat prima en vaak zelfs beter — de lijn heeft echte breedte, precies zoals getekend.

Voor het terugzetten van de geometrie in CAD is het meestal niet wat je wilt: een CAD-lijn is een middenlijn met een lijndikte-eigenschap, geen gevulde splinter. De route daarheen is middenlijnvectorisatie, die Inkscape doet vanuit een opgeschoond raster, gevolgd door DXF-export. Het is meer werk, en het is het juiste werk als de tekening terug gaat in een model.

Maatcijfers, artikelnummers en notities traceren als vormen die op letters lijken. Ze printen correct en ze zijn dimensionaal nauwkeurig, maar ze zijn niet doorzoekbaar, niet als tekst bewerkbaar en niet selecteerbaar.

Moet de tekening doorzoekbaar zijn, voer dan apart OCR uit op het raster en houd de herkende tekst als eigen laag bovenop de vectorlijnen. OCR op de tekening vóór het converteren heeft ook een nevenvoordeel: het laat zien welke annotaties leesbaar genoeg zijn om te overleven, en dat is goed om te weten voordat iemand erop vertrouwt.

Doorsnede-arcering — de diagonale lijnen die een snijvlak vullen — bestaat uit tientallen parallelle strepen, waarvan elke als eigen lange dunne vorm tracet. Een tekening met meerdere gearceerde doorsneden kan een bestand opleveren dat een factor tien groter is dan eentje zonder, en de arcering draagt bijna geen informatie: hij betekent 'dit is een snijvlak', wat één gebied en één vullingspatroon net zo goed zeggen.

Ga het bestand bewerkt worden in plaats van gearchiveerd, overweeg dan de arcering uit het raster te wissen vóór het converteren en haar achteraf te vervangen door een fatsoenlijk vullingspatroon.