Jak zwektoryzować ikonę

Antyaliasing jest tu wrogiem. W 32-pikselowej ikonie miękkie szare piksele wzdłuż każdej przekątnej to duża część obrazu, a silnik wektoryzacji nie ma sposobu, by wiedzieć, że miały być twardą krawędzią, a nie prawdziwym tonem pośrednim. Daj mu wersję 512-pikselową, a ta sama krawędź to jednopikselowe przejście na tle czterdziestu dziewięciu czystych pikseli — kształt jest jednoznaczny.

Jeśli ikona jest monochromatyczna, zrób ją naprawdę monochromatyczną przed konwersją: czysta czerń na przezroczystym albo czysta czerń na bieli, bez miękkiego cienia i bez subtelnego wewnętrznego blasku. Każdy z tych efektów staje się kształtami w wyniku, a kształty w wyniku to węzły, które musisz znaleźć i usunąć.

Przy rozmiarze, w którym na nią patrzysz, prawie każdy odrys wygląda dobrze. Test, który się liczy, to liczba węzłów: otwórz ścieżkę i policz punkty. Dobrze narysowana ikona ma punkty tylko tam, gdzie krzywa naprawdę zmienia kierunek — zaokrąglony kwadrat ma osiem, okrąg cztery, szewron trzy albo sześć. Jeśli prosty kształt wrócił z sześćdziesięcioma, silnik gonił szum pikselowy, a ten kształt będzie renderował się wolno, słabo edytował i subtelnie źle wyglądał po przeskalowaniu.

Na planie Lite i wyższym to ustawienie szczegółowości steruje tym bezpośrednio: niższa szczegółowość scala agresywniej i daje mniej węzłów, za to czystszych. Zmniejszaj, aż rogi dopiero zaczną mięknąć, potem cofnij o jeden krok. Na planie Free poziom jest wybierany automatycznie, a sposobem, by na niego wpłynąć, jest jakość źródła.

Zestawy ikon mają siatkę — zwykle 24×24 z dwupikselowym marginesem bezpieczeństwa albo 16×16 dla gęstych interfejsów. Odrysowana ścieżka trafia tam, gdzie były piksele, co jest blisko tej siatki, ale nie na niej, i przy małych rozmiarach renderowania to właśnie „blisko” sprawia, że jedna ikona w rzędzie wygląda o pół piksela ciężziej od sąsiadek.

Przyciągnij gotowe ścieżki do pełnych współrzędnych w edytorze i ustaw viewBox pliku SVG na swoją siatkę. Pierwszy raz to wymaga cierpliwości, potem jest już mechaniczne, i to właśnie oddziela zestaw ikon wyglądający na zaprojektowany od zestawu wyglądającego na skonwertowany.

Jeśli odbudowujesz cały zestaw, skonwertuj wszystkie ikony w jednej partii, żeby przeszły przez identyczne ustawienia, a potem ręcznie wyrównaj grubość kresek w całym zestawie. Rodzina ikon czyta się jako rodzina, bo jej kreski do siebie pasują; zestaw odrysowany pojedynczo w kilku sesjach nie będzie pasował, a rozjazd jest widoczny, nawet gdy żadna pojedyncza ikona nie wygląda źle.

Konwersja wsadowa zaczyna się od planu Pro, który przyjmuje 30 plików naraz. Poniżej pliki konwertują się pojedynczo, co dla zestawu dwudziestu ikon to kilka minut klikania, a nie blokada.