Jak zwektoryzować logo

Każdy piksel źródła to informacja, z której może skorzystać silnik wektoryzacji, a logo wyciągnięte ze strony internetowej ma ich bardzo mało. Przed konwersją poświęć dwie minuty na poszukiwanie większej wersji: folder favicon na stronie klienta, stara faktura albo prezentacja w PDF (otwórz ją i wyeksportuj logo w 300 dpi — być może jest już wektorem), wydrukowana broszura, którą można zeskanować, albo podpis e-mailowy kogoś, kto pracuje tam od dawna.

Jeśli 200-pikselowy JPG to naprawdę wszystko, co istnieje, i tak go skonwertuj, ale licz się z porządkowaniem. W tym rozmiarze kształty liter nie mają już ostrych krawędzi do odnalezienia — każda granica to dwu- albo trzypikselowe przejście tonalne — a silnik wektoryzacji wiernie odtworzy tę miękkość jako lekko garbate krzywe.

JPG niesie jeden problem dodatkowy, którego nie ma PNG: artefakty kompresji. Blokowate halo wokół mocno kontrastowych krawędzi jest niewidoczne na pierwszy rzut oka, a bardzo wyraźne dla detektora krawędzi, który odczytuje je jako szczegół i odrysowuje. Jeśli twoje źródło to JPG zapisany w niskiej jakości, ta frędzla jest największą pojedynczą przeszkodą między tobą a czystym wynikiem.

Dwukolorowe logo powinno wrócić jako dwa płaskie wypełnienia. Otwórz wynik w Illustratorze, Inkscape, Affinity albo Figmie i zobacz, ile tak naprawdę zawiera odrębnych kształtów. Ta jedna czynność wyłapuje niemal każdy problem, który warto wyłapać: jeśli płaski granatowy logotyp dotarł jako jedenaście niemal identycznych odcieni niebieskiego, źródło miało szum kompresji albo miękkie zacienienie, a wszystko dalsze — przemalowanie, separacje, płyty drukarni — będzie walką.

Kiedy wypełnień jest właściwa liczba, ale mają niewłaściwe wartości, to oczekiwane i łatwe. Silnik wektoryzacji próbuje to, co faktycznie jest w obrazie, czyli to, co zostawiły kompresja JPG i profil kolorów zrzutu ekranu — #003C71 marki wraca jako #023E70. Zaznacz każde wypełnienie i ustaw ręcznie rzeczywistą wartość szesnastkową albo Pantone. Dwie minuty, a to różnica między logo zgodnym z księgą znaku a logo prawie zgodnym.

Litery z odrysowania nigdy nie są tak dobre jak prawdziwy font. Są blisko — często na tyle blisko, że nikt nie zauważy na wizytówce — ale w rozmiarze billboardu różnica między prawdziwym łukiem a odrysowanym przybliżeniem łuku to dokładnie to miejsce, gdzie pada wzrok. Łodygi kołyszą się o ułamek milimetra, zakończenia się zaokrąglają, a odstępy są zamrożone w tym, co miało obraz źródłowy.

Zidentyfikuj więc krój pisma i złóż tekst porządnie. WhatTheFont, Matcherator serwisu Font Squirrel i własne dopasowywanie fontów Adobe rozpoznają większość komercyjnych krojów z czystego wycinka. Następnie zwektoryzuj tylko symbol albo monogram, a logotyp złóż na żywym tekście obok — co znaczy też, że logo można później złożyć w innym rozmiarze albo światłości bez powtarzania czegokolwiek.

Jeśli krój jest nierozpoznawalny, własnościowy albo mocno zmodyfikowany, odrysuj także litery, a potem poświęć czas na te dwie–trzy, które niosą największy ciężar. Nikt nie przygląda się małemu „n”; każdy patrzy na wersalik.

SVG jest tym, co dostajesz, i dla prawie każdego zastosowania jest tym, czego chcesz. Każde aktualne narzędzie projektowe go importuje, przeglądarki renderują go natywnie, oprogramowanie do cięcia go przyjmuje, a to format tekstowy, który możesz otworzyć i przeczytać, jeśli kiedyś zajdzie potrzeba sprawdzenia, co faktycznie jest w pliku.

Czego nie dostaniesz, to EPS, PDF, DXF ani AI. Nie ma konwertera dla żadnego z nich w całym procesie, a prośba o którykolwiek jest odrzucana na poziomie API, a nie przyjmowana po to, by po cichu się nie powieść później.

Ma to znaczenie w dokładnie jednej sytuacji: starsza drukarnia sitodrukowa albo zakład szyldów, których RIP jest starszy niż SVG i które z nazwy żądają EPS-a. Otwórz SVG w Illustratorze, Inkscape albo Affinity i zapisz plik, o który proszą — to jedno naciśnięcie klawisza na tych samych ścieżkach, a to zadanie twój edytor wykona lepiej niż jakakolwiek usługa konwersji.